Nederlandse regulering van online tennisweddenschappen: Koa-wet, KSA en de cijfers van 2025
Waarom de regels rond tennisweddenschappen anders aanvoelen dan vijf jaar geleden
Toen ik in 2018 mijn eerste serieuze analyse van een Roland Garros-toernooi schreef, werkte ik vanuit een grijze zone. Geen Nederlandse vergunningen, weddenkantoren in Malta, betalingen via omwegen — en niemand die je kon bellen als er iets misging. Vandaag is dat radicaal anders. De Nederlandse markt voor online sportweddenschappen draait inmiddels om iets anders dan toegang: hij draait om wie de regels schrijft, wie ze handhaaft en wat dat betekent voor jou als je in september een ticket op een Grand Slam-wedstrijd plaatst.
De cijfers spreken voor zichzelf. De gehele Nederlandse online-gokmarkt produceerde in 2025 een bruto spelopbrengst van rond de 1,2 miljard euro bij vergunde operators — een daling van 18,5 procent ten opzichte van het jaar daarvoor. Die krimp is geen toeval. Het is het resultaat van strakkere stortingsplafonds, hogere kansspelbelasting, een spelersregister dat zelfuitsluiting echt afdwingt, en een toezichthouder die in 2025 voor het eerst tanden liet zien tegenover zowel vergunde als ongereguleerde aanbieders. Wie nu wil wedden op een wedstrijd op Arthur Ashe, beweegt zich door een ander juridisch landschap dan zijn voorganger uit 2022.
In dit overzicht leg ik uit hoe dat landschap eruitziet. Niet als jurist — ik ben analist — maar wel met de blik van iemand die elke maand met deze regels werkt: depositlimieten plannen, KYC-controles ondergaan, klachten indienen, en zien hoe operators erop reageren. Wie de Koa-wet en het KSA-toezicht begrijpt, snapt ook waarom bepaalde markten op de US Open er bij Nederlandse aanbieders anders uitzien dan in een Engelse Bet365-feed.
Wat de Koa-wet eigenlijk regelt
De Wet kansspelen op afstand — kortweg Koa-wet — trad pas op 1 oktober 2021 in werking. Voor die datum was er in Nederland geen enkele legale online aanbieder van sportweddenschappen. Dat is een belangrijk vertrekpunt: ons regulerende kader is jong. Het wordt nog elk jaar aangepast, gefinetuned, soms abrupt verstrengd, en wie de regels van twee jaar geleden uit zijn hoofd kent, loopt achter de feiten aan.
De kern van de Koa-wet is een vergunningstelsel. Een operator mag pas online sportweddenschappen aan Nederlandse spelers aanbieden als hij een vergunning heeft van de Kansspelautoriteit. Die vergunning is geen formaliteit. Hij vereist dat de operator zich registreert, lokale belasting afdraagt, koppelt aan het centrale uitsluitingsregister CRUKS, een Nederlandse identiteitsverificatie uitvoert via BSN of digitale documenten, en duty-of-care-protocollen heeft draaien — actieve monitoring op risicogedrag, met interventieplichten als een speler signalen vertoont. De wet definieert ook welke producten je mag aanbieden: sportweddenschappen, casinospelen, poker. En welke je expliciet niet mag aanbieden: weddenschappen op gebeurtenissen waar de uitkomst niet sportief is bepaald, of waar de Nederlandse integriteitsorganen geen zicht op hebben.
Voor tennis is dat laatste relevant. Lagere niveaus — ITF Futures, kleine Challengers met beperkte data-integriteit — staan niet altijd in de feeds van Nederlandse vergunde operators, juist omdat de monitoring daar zwak is en het risico op manipulatie hoog. Grand Slams zoals US Open vallen daarbuiten: de monitoring is uitgebreid, de data-feeds gestandaardiseerd via Sportradar en TDI, en de markten dus volop beschikbaar.
De wet bevat ook reclameregels die voor jou als consument zichtbaar zijn. Geen gokreclame meer op tv vóór 21:00 uur. Geen rolemodels of bekende sporters in advertenties. En sinds 1 juli 2025 een totaal verbod op sportsponsoring door online aanbieders — Eredivisie-shirts, stadionnamen, banners langs de baan: allemaal verleden tijd. Dat verandert niet wat je mag doen als wedder. Het verandert wel wat je in het straatbeeld nog ziet.
Wat de KSA doet en wat haar bevoegdheden zijn
De Kansspelautoriteit is jong als regelgevende organisatie en groeit snel in capaciteit. Voorzitter Michel Groothuizen heeft het herhaaldelijk gezegd: ‘De KSA wordt steeds professioneler als organisatie. We hebben inmiddels genoeg ervaring opgedaan om een doordacht boetebeleid te ontwikkelen voor zowel vergunninghouders als andere partijen. Dat schept duidelijkheid voor de partijen onder ons toezicht en motiveert ze hopelijk nog meer om boetes te vermijden.’ Wie de cijfers van 2025 leest, ziet wat dat betekent.
De KSA heeft in 2025 vijf vergunde operators beboet voor in totaal 8,6 miljoen euro, voornamelijk wegens schending van duty-of-care. Dat is geen symboolpolitiek. Het zijn boetes opgelegd aan licentiehouders die zich verder netjes aan de regels van betaling, leeftijdsverificatie en advertising hielden, maar die ergens in hun klantmonitoring een speler hebben laten doorstoten naar verlieshoogtes die signalen van problematisch gedrag opleverden. Dat soort interventieplicht — actief ingrijpen, niet alleen passief registreren — wordt steeds strakker uitgelegd.
Tegelijk heeft de KSA in 2025 ongeveer 31,2 miljoen euro aan boetes uitgedeeld aan ongereguleerde operators. De grootste enkele boete was 24,8 miljoen euro voor het Curaçaose Novatech, een operator die jarenlang Nederlandse spelers actief targette zonder vergunning. Het aantal klachten over illegaal aanbod bij de KSA steeg in 2025 met 34 procent tot 2.005 meldingen. Die getallen verhouden zich tot een agentschap dat zijn eigen positie zo formuleert: ‘Illegaal gokken is geen randverschijnsel meer — het is de hoofdbedreiging voor elke gereguleerde markt ter wereld. We moeten samen optreden alsof wij hier de probleemeigenaar zijn.’ Groothuizen zei dat in oktober 2025 op de IAGR-conferentie in Toronto. Het is geen retoriek; het verklaart waarom Nederlandse handhaving steeds vaker over de eigen grenzen heen reikt naar betalingsproviders, hostingpartijen en techplatforms die illegale aanbieders faciliteren.
Voor jou als gebruiker betekent dit: de KSA is geen kantoor waar ze klachten in een la stoppen. Klachten over vergunde operators worden geregistreerd, geanalyseerd en kunnen leiden tot een formele boete. Maar de KSA is geen consumenten-arbiter — bij een individueel betalingsgeschil verwijzen ze je terug naar de operator zelf, of naar civielrechtelijke routes. De rol is toezicht, niet bemiddeling.
Channelisation: de cijfers achter een verschuivende markt
Het belangrijkste cijfer in de Nederlandse gokmarkt is in 2025 stilletjes omgeslagen. Channelisation — de mate waarin spelersgeld via vergunde aanbieders stroomt in plaats van via illegaal aanbod — gemeten naar bruto spelopbrengst is gedaald van 51 procent eind 2024 naar 49 procent in de eerste helft van 2025. Dat is voor het eerst sinds de invoering van de Koa-wet dat de illegale markt qua omzet de legale markt overtreft.
De getallen onder dat percentage zijn ontnuchterend. Vergunde Nederlandse operators draaiden in de eerste helft van 2025 ongeveer 600 miljoen euro bruto spelopbrengst. De geschatte illegale markt: 617 miljoen. In de tweede helft van 2025 schoof het verder uiteen. Dat verschuift terwijl het aantal spelers op vergunde platforms juist licht groeit — 839.000 volwassen Nederlanders, 5,7 procent van de volwassen bevolking, deed in de eerste helft van 2025 mee aan legaal online gokken, tegen 5,4 procent een jaar eerder. Het aantal actieve maandaccounts klom naar 1,29 miljoen in H1 en 1,38 miljoen in H2.
Hoe kan de spelersbasis groeien terwijl de legale GGR krimpt en illegaal groeit? Het antwoord ligt in wie waar speelt. Helma Lodders, voorzitter van de operatorvereniging VNLOK, vatte het zonder omwegen samen: ‘Het feit dat de omzet van de illegale markt zo hard groeit, betekent dat spelers die veel geld inzetten zich vaker buiten het gereguleerde aanbod begeven. Dat is zorgelijk, want deze spelers lopen meer risico op gokproblemen.’ Met andere woorden: de massa zit op vergunde platforms en raakt daar gebonden aan stortingsplafonds en duty-of-care-interventies. De spelers die meer dan honderden euro’s per maand willen inleggen — het hogere segment dat de marges van de markt levert — wijken uit naar offshore aanbieders zonder limieten.
Dat heeft directe gevolgen voor de tennismarkt. Een vergunde operator weet dat het gemiddelde maandelijkse verlies in 2025 op 119 euro ligt — gedaald van 146 euro een jaar eerder, en bij jongvolwassenen onder de 24 maar 37 euro per account. Hij prijst zijn US Open-markten daarop. De odds zijn niet ruimer, de limieten zijn lager, en de promoties richten zich op deze gemiddelde wedder. Wil je systematisch line-shoppen tegen scherpe Aziatische boekmakers, dan is dat in Nederland onder vergunning praktisch onhaalbaar — niet omdat het verboden is, maar omdat het ecosysteem er niet op is gebouwd.
De belastingstructuur en wat je netto overhoudt
De Nederlandse kansspelbelasting is in 2025 gestegen naar 34,2 procent van de bruto spelopbrengst. Op 1 januari 2026 stijgt het tarief verder naar 37,8 procent. Dit is een belasting op de operator, niet rechtstreeks op de speler. Maar wie denkt dat het hem niet raakt, vergist zich.
De marge die een boekmaker op een tennismarkt heeft, het zogenaamde overround of hold percentage, ligt bij Nederlandse vergunde aanbieders typisch tussen de 6 en 9 procent op match-winner-markten van een Grand Slam. Bij Aziatische exchanges of scherpe Britse boekmakers zit dat eerder rond 2 tot 4 procent. Dat verschil ontstaat niet alleen door competitie. Het ontstaat ook doordat een Nederlandse operator van elke euro die hij wint 34 cent moet afdragen. Per 2026 wordt dat 38 cent. Hij compenseert dat door iets minder gunstige odds aan te bieden dan een operator zonder die belastingdruk.
Wat je als speler netto overhoudt hangt verder af van wat de wet over jouw winsten zegt. In Nederland is de winst uit kansspelen voor de speler niet apart belast wanneer hij speelt bij een vergunde operator: de belasting wordt al ingehouden door de operator over de bruto opbrengst. Speel je bij een buitenlandse aanbieder zonder Nederlandse vergunning — wat alsnog illegaal is — dan ben je in principe zelf aangifteplichtig voor kansspelbelasting over winsten boven 449 euro per spel. Dat is een fiscaal extra risico bovenop de juridische status van zo’n weddenschap.
Het samenspel van vergunningsvereisten, depositlimieten, hogere belasting en het sponsorverbod heeft een markt gevormd die voor de gemiddelde wedder transparanter is dan ooit, en voor de geavanceerde wedder krapper. Bij US Open-weddenschappen merk je dat in beperktere bet builders, conservatieve maximumlimieten in de finale, en welkomstbonussen die door de KSA zo strak ingekaderd zijn dat de feitelijke waarde voor de speler vaak miniem is. Wie meer wil weten over hoe die zelfuitsluiting praktisch werkt, kan terecht bij het CRUKS-stappenplan voor tennisweddenschappen.
Wat is de Koa-wet en waarom is die belangrijk voor tennisweddenschappen?
De Koa-wet — voluit Wet kansspelen op afstand — is sinds 1 oktober 2021 het wettelijke kader dat online sportweddenschappen in Nederland reguleert. Hij stelt dat alleen operators met een vergunning van de Kansspelautoriteit aan Nederlandse spelers mogen aanbieden, dat zij gekoppeld moeten zijn aan het CRUKS-uitsluitingsregister, en dat zij actieve duty-of-care-monitoring uitvoeren. Voor tennis betekent het dat alleen toernooien met betrouwbare data-integriteit standaard in feeds verschijnen, en dat alle weddenschappen op US Open via een vergunde operator binnen dit beschermingskader vallen.
Welke kansspelbelasting houdt een bookmaker af van de bruto inzet?
Het kansspelbelastingtarief in Nederland is per 1 januari 2025 verhoogd naar 34,2 procent van de bruto spelopbrengst, en stijgt per 1 januari 2026 naar 37,8 procent. De belasting wordt geheven op het verschil tussen de inzetten en uitbetalingen — niet op de afzonderlijke inzet van een speler. Bij vergunde Nederlandse operators komt deze belasting indirect tot uiting in iets minder gunstige odds dan bij operators in landen met lagere kansspelbelasting, omdat de operator de last in zijn marge moet verwerken.
Geschreven door het team van 'Gokken op us Open'.
